Szanowni Państwo,
Z racji, że nie każdy z Państwa ma możliwość rozmowy indywidualnej z psychologiem szkolnych z różnych przyczyn pozwoliłam sobie skorzystać z udogodnienia technologicznego jakim jest Internet.
Mój wpis dotyczy niezwykle ważnego tematu, a mianowicie jak MY jako rodzice możemy wspierać dzieci w sytuacji, gdy doświadczają przemocy rówieśniczej. Naszym wspólnym celem jako rodziców, nauczycieli, czy specjalistów jest stworzenie bezpiecznego środowiska, w którym każde dziecko będzie mogło rozwijać się bez jakichkolwiek obaw, czy lęków.
Zgłoszenie przemocy – ważny krok
Przede wszystkim, chciałabym podkreślić, jak ważne jest to, że dziecko zdecydowało się powiedzieć o przemocy. Dla dziecka oznacza to dużą odwagę, ponieważ bardzo często boi się konsekwencji, takich jak niezrozumienie, bagatelizowanie sytuacji, a nawet eskalacja agresji. Gdy dziecko przychodzi do Państwa z takim problemem, jest to dowód na to, że Państwa relacja opiera się na zaufaniu.
Pierwsze kroki rodzica – co robić, a czego unikać?
1. Spokój i empatia
- Wysłuchajcie dziecka z pełną uwagą, bez oceniania i przerywania.
- Upewnijcie się, że dziecko czuje się bezpieczne, mówiąc o swoich doświadczeniach.
- Unikajcie reakcji takich jak złość, niedowierzanie czy próby natychmiastowego rozwiązania problemu. Zamiast tego powiedzcie: „Rozumiem, że to dla ciebie trudne. Jestem tutaj, żeby ci pomóc.”
2. Zbieranie informacji
- Dopytajcie delikatnie o szczegóły: co się wydarzyło, kto był zaangażowany, jak dziecko się z tym czuło.
- Ustalcie, czy sytuacja miała charakter jednorazowy, czy powtarza się regularnie.
3. Wzmacnianie poczucia wartości dziecka
- Zapewnijcie dziecko, że przemoc, której doświadcza, nie jest jego winą.
- Przypomnijcie, że proszenie o pomoc to odważny i mądry krok.
4. Współpraca ze szkołą
- Skontaktujcie się ze mną jako psychologiem szkolnym lub wychowawcą klasy, aby wspólnie ustalić plan działania.
- Podkreślam, że szkoła ma obowiązek reagować na takie sytuacje i podejmować kroki zapobiegające przemocy.
Czego unikać?
- Bagatelizowania problemu: Zdarza się, że rodzice mówią: „To normalne w tym wieku” albo „Musisz się obronić sam.” Takie podejście może spowodować, że dziecko zamknie się w sobie i przestanie szukać wsparcia.
- Nieadekwatnych działań: Próby samodzielnego kontaktowania się z innymi rodzicami lub agresywne zachowania mogą pogorszyć sytuację.
Jak wspierać dziecko na co dzień?
W poprzednim wpisie pedagog szkolny poruszył bardzo istotny a wręcz elementarny temat, a pozwolę sobie jedynie na kilka najistotniejszych przypominajek, a mianowicie:
1. W kwestii budowanie odporności emocjonalnej:
- Rozmawiajcie z dzieckiem o emocjach i uczcie je, jak je wyrażać.
- Wzmacniajcie pewność siebie dziecka, podkreślając jego mocne strony i sukcesy.
2. W kwestii uczenia strategii radzenia sobie:
- Rozmawiajcie o tym, jak reagować w sytuacji przemocy: ignorowanie, asertywne odpowiedzi, szukanie pomocy u dorosłych.
- Uczcie dziecko, że zgłaszanie przemocy to działanie, które pomaga, a nie donoszenie.
3. W kwestii zapewnienia wsparcia emocjonalnego:
- Czasami dziecko może potrzebować czasu na odbudowanie poczucia bezpieczeństwa. Upewnijcie się, że wie, iż zawsze może na Was liczyć.
Nasza wspólna odpowiedzialność
Drodzy Państwo, przemoc rówieśnicza to problem, z którym możemy skutecznie walczyć tylko wtedy, gdy działamy wspólnie – jako rodzice, nauczyciele, specjaliści i uczniowie. Nasza rola polega na zapewnieniu dzieciom wsparcia i ochrony oraz na budowaniu relacji opartych na zrozumieniu i szacunku.
Jeśli zauważą Państwo, że dziecko zmaga się z trudnościami, proszę nie zwlekać – zgłoście się do mnie lub do wychowawcy. Wspólnie znajdziemy rozwiązanie i zapewnimy dziecku pomoc, której potrzebuje.
Dziękuję za uwagę i zachęcam do rozmów indywidualnych w razie zaistniałych potrzeb . Razem możemy stworzyć szkołę, w której każde dziecko będzie czuło się bezpieczne.
psycholog
Monika Paluch
